Niedawno miałem przyjemność grać w turnieju golfowym, w którym jednym ze sposobów liczenia końcowego wyniku graczy była klasyfikacja stableford netto. Stableford to popularny format gry, ponieważ sprzyja on zwłaszcza początkującym graczom. Jego głównym atutem jest to, że jeśli uzyskamy słaby wynik na jednym czy kilku dołkach, nie wpływa to tak drastycznie na nasz końcowy wynik, jak ma to miejsce w tradycyjnym formacie strokeplay. Jak obliczyć nasz wynik na każdym dołku i końcową liczbę punktów w formatach stableford netto i brutto? Zapraszam do krótkiego artykułu, gdzie postaram się to wyjaśnić.
Czym różni się format stableford od strokeplay?
Format gry strokeplay to chyba najbardziej intuicyjny sposób liczenia wyników w golfie. Polega on po prostu na tym, że każdy z graczy liczy swoje uderzenia (w praktyce liczy swoje oraz drugiego gracza, którego jest markerem) i zapisuje je dla każdego rozegranego dołka. W razie konieczności dopisuje także uderzenia karne, a uzyskany w ten sposób na koniec rundy wynik będący sumą wszystkich uderzeń to końcowy wynik gracza. W formacie strokeplay na koniec gry wygrywa ten z graczy, który uzyska najmniejszą liczbę uderzeń.
W formacie stableford zasady gry i sposób liczenia uderzeń jest taki sam jak dla formatu strokeplay. Każdy z graczy zapisuje liczbę uderzeń swoich oraz gracza, dla którego liczy uderzenia jako marker. Jednak końcowy wynik oblicza się zupełnie inaczej. Zamiast sumy uderzeń na każdym dołku, graczom przyznawane są punkty za wynik na danym dołku. Im jest on lepszy, tym większą liczbę punktów gracz otrzymuje. Za słaby wynik dostajemy 0 punktów, niezależnie od tego jak bardzo jest on słaby 🙂 Dzięki temu nawet kilka dołków ze słabym wynikiem nie wpływa tak bardzo na końcowy wynik, jak dla formatu strokeplay. Po prostu nie zdobywamy na nich punktów i możemy je zdobyć na kolejnych dołkach.
PAR dołka
Zanim przejdę dalej, żeby pokazać w jaki sposób przyznaje się punkty w formacie stableford, muszę wyjaśnić podstawowe pojęcie w golfie, czyli PAR dołka. Jeśli jest ci ono znane i wiesz, co to jest birdie albo bogey, to możesz pominąć ten fragment 🙂
Każdy dołek na polu golfowym ma określony średni wynik, w jakim powinien być ukończony. Określa się go jako PAR, jest to skrót z j. angielskiego od Professional Avarage Result. Jest to więc średnia osiągana przez profesjonalistów i bardzo zaawansowanych graczy. Wynik ten wcale nie jest łatwy do osiągnięcia przez początkujących czy średnio zaawansowanych golfistów.
Na polach golfowych natkniemy się na dołki z jedną z trzech możliwych wartości: PAR 3, PAR 4 oraz PAR 5 (na nielicznych polach golfowych na świecie występują pojedyncze dołki o większych wartościach PAR). Dołek PAR 3 powinien być ukończony według tej niełatwej do osiągnięcia średniej w 3 uderzeniach, a pozostałe wartości PAR analogicznie.
Punkty w formacie stableford
Punkty stableford za każdy ukończony dołek przyznaje się graczowi w odniesieniu jego wyniku do PAR dołka. Spotykałem kilka różnych wartości punktowych, jednak poniższy system punktowy jest najbardziej powszechny:
| Podstawa liczenia punktów – ilość uderzeń w stosunku do PAR dołka | Punkty stableford za dołek |
| +2 (double bogey) i więcej | 0 pkt |
| +1 (bogey) | 1 pkt |
| 0 (PAR) | 2 pkt |
| -1 (birdie) | 3 pkt |
| -2 (eagle) | 4 pkt |
| -3 (albatros) | 5 pkt |
| -4 i mniej | 6 pkt |
Na koniec rundy zdobyte w ten sposób punkty są sumowane, a wygrywa gracz, który zdobył ich najwięcej. Jak więc widać słabszy wynik na jednym dołku nie rujnuje nam wyniku (nie liczymy bowiem sumy wszystkich uderzeń), bo w najgorszym przypadku nie zdobędziemy punktów za ten dołek.
Wynik netto i brutto
W golfie pojęcia netto i brutto dla wyników odnoszą się do handicapu (HCP). Jest to dodatkowe wyrównanie szans, wprowadzone do amatorskiego golfa po to, by gracze o różnym poziomie umiejętności mogli ze sobą rywalizować i z założenia szanse na wygraną były w pewien sposób równe. Każdy golfista amator zrzeszony w Polskim Związku Golfa ma przypisany HCP. Im wyższy handicap (najwyższa wartość to 54) tym więcej uderzeń średnio potrzebuje gracz, aby zagrać 18 dołków. I tak w uproszczeniu, gracz o HCP wynoszącym 20 potrzebuje średnio tyle uderzeń więcej na rundę golfa od gracza o HCP równym 0 (zero).
Dla podstawowego formatu gry strokeplay, końcowy wynik gracza to suma wszystkich jego uderzeń na 18 dołkach. Dla przykładu przyjmijmy, że gracz A pokonał 18 dołków w 84 uderzeniach. Jego HCP wynosi 4. Gracz B wykonał 102 uderzenia, a jego HCP wynosi 25. Jeśli podamy po prostu sumę ich uderzeń, podajemy wynik brutto. Jeśli natomiast chcemy uwzględnić handicap graczy, od ich wyników powinniśmy odjąć wartość ich HCP. Otrzymamy wówczas wynik netto.
| Gracz | HCP | Suma uderzeń | Wynik strokeplay brutto | Wynik strokeplay netto |
| Gracz A | 4 | 84 | 84 | 80 |
| Gracz B | 25 | 102 | 102 | 77 |
Dla formatu strokeplay, przy powyższych wynikach, w klasyfikacji brutto zwycięża gracz A, natomiast w klasyfikacji netto zwycięża gracz B.
HCP lub SI dołka
Handicap dołka (określany też jako Stroke Index lub SI) to już ostatnie pojęcie, które trzeba znać, żeby zrozumieć sposób liczenia punktów stableford netto. Wyjaśnienie jest więc już blisko, obiecuję 😉
Pełnowymiarowe pole golfowe składa się z 18 dołków. Każdy z nich ma różny poziom trudności. Jeśli przyjrzyjcie się oznaczeniom dołka przy tee startowym lub na karcie wyników (score card), oprócz numeru dołka i jego PAR zobaczycie też przypisaną do niego wartość HCP lub SI. Określa ona trudność dołka. Najłatwiejszy dołek będzie miał przypisany HCP lub SI 18, najtrudniejszy HCP lub SI 1. Ogólnie, im mniejsza liczba (pomiędzy 1 a 18), tym trudniejszy dołek.
Punktacja stableford netto
Do określenia swojego wyniku punktowego dla dołka w klasyfikacji stableford netto musimy znać następujące wartości: swój HCP, HCP lub SI dołka oraz PAR dołka. Sposób przyznawiania punktów będzie taki jak to pokazałem w tabeli Punktacja stableford powyżej. Jest to jednak punktacja brutto, która nie uwzględnia HCP dołka ani HCP gracza. Jeśli chcemy go uwzględnić i obliczyć wynik netto, zmienia się podstawa uderzeń, od które liczymy punkty.
Najprościej wytłumaczyć to dla gracza, który ma HCP 18. Oznacza to, że ma on dodatkowe 1 uderzenie dla każdego z 18 dołków (bo ma HCP 18). W jego przypadku tabela punktacji stableford netto będzie wyglądała następująco:
| Ilość uderzeń w stosunku do PAR dołka | Ilość dodatkowych uderzeń na dołku wynikających z HCP gracza | Podstawa liczenia punktów – ilość uderzeń w stosunku do PAR dołka uwzględniając dodatkowe uderzenia z HCP gracza | Punkty stableford za dołek |
| +2 (double bogey) i więcej | +1 | +3 i więcej | 0 pkt |
| +1 (bogey) | +1 | +2 (double bogey) | 1 pkt |
| 0 (PAR) | +1 | +1 (bogey) | 2 pkt |
| -1 (birdie) | +1 | 0 (PAR) | 3 pkt |
| -2 (eagle) | +1 | -1 (birdie) | 4 pkt |
| -3 (albatros) | +1 | -2 (eagle) | 5 pkt |
| -4 i mniej | +1 | -3 (albatros) i mniej | 6 pkt |
Na powyższym przykładzie widać, że jeżeli gracz zrobi PAR na dołku (czyli np. 4 uderzenia na dołku PAR 4), to dla klasyfikacji stableford brutto otrzymałby 2 punkty. Ale już dla klasyfikacji stableford netto, uwzględniając dodatkowe uderzenia wynikające z jego HCP, za ten sam wynik na tym dołku otrzyma 3 punkty. Jeżeli więc gracz z HCP 18 chciałby zdobyć przynajmniej 1 punkt za dołek, wystarczy, że zrobi na nim podwójnego bogey’a (czyli wynik PAR +2) dla klasyfikacji stableford netto.
Drugi przykład zaprezentuję dla gracza z HCP 24. Oznacza on, że ten gracz ma po 1 dodatkowym uderzeniu na dołek (tak jak gracz z HCP 18) i zostaje jeszcze 6 dodatkowych uderzeń do rozłożenia na kolejne dołki (bo 24-18=6). Na których dołkach rozkładane są te dodatkowe uderzenia? Dodajemy po 1 uderzeniu na każdy dołek, licząc od najtrudniejszego dołka (czyli takiego o HCP lub SI równym 1), aż wyczerpiemy dodatkowe uderzenia. W tym przypadku więc gracz o HCP 24 ma po 2 dodatkowe uderzenia na 6 najtrudniejszych dołkach, a na pozostałych 12 dołkach po 1 dodatkowym uderzeniu. Poniżej zamieszczam przykładową tabelę dla 18 dołków, pokazującą podstawę liczenia punktów stableford netto dla gracza z HCP 24.
| Nr dołka | PAR dołka | HCP / SI dołka | Ilość dodatkowych uderzeń dla gracza z HCP 24 | Podstawa liczenia punktów – jeżeli gracz skończy dołek w tej liczbie uderzeń, otrzyma tyle punktów netto, co przy zagraniu PAR brutto |
| 1 | 4 | 13 | +1 | 5 |
| 2 | 4 | 5 | +2 | 6 |
| 3 | 4 | 1 | +2 | 6 |
| 4 | 3 | 15 | +1 | 4 |
| 5 | 5 | 9 | +1 | 6 |
| 6 | 4 | 11 | +1 | 5 |
| 7 | 3 | 17 | +1 | 4 |
| 8 | 5 | 7 | +1 | 6 |
| 9 | 4 | 3 | +2 | 6 |
| 10 | 4 | 14 | +1 | 5 |
| 11 | 5 | 8 | +1 | 6 |
| 12 | 3 | 10 | +1 | 4 |
| 13 | 4 | 12 | +1 | 5 |
| 14 | 4 | 18 | +1 | 5 |
| 15 | 4 | 4 | +2 | 6 |
| 16 | 3 | 16 | +1 | 4 |
| 17 | 5 | 6 | +2 | 7 |
| 18 | 4 | 2 | +2 | 6 |
A co w przypadku gracza o niskim handicapie, np. HCP 8? Obowiązuje ta sama zasada co powyżej. Gracz otrzymuje 8 dodatkowych uderzeń, które rozkłada po jednym na 8 najtrudniejszych dołków (czyli o HCP/SI od 1 do 8). Na pozostałych 10 dołkach nie ma dodatkowych uderzeń i punktacja jest liczona w stosunku do PAR dołków.
Podsumowanie
Powyżej zaprezentowałem sporo liczb, ale mam nadzieję, że te przykłady pozwoliły Wam zrozumieć podstawową zasadę liczenia punktów w stableford, zarówno w formule netto jak i brutto. To dzięki takiemu właśnie podejściu golf jest grą dla każdego, gdzie całkiem przeciętny gracz może na równych szansach rywalizować w turnieju z zaawansowanymi golfistami. Do zobaczenia na turniejach!
Dodaj komentarz