Podczas turnieju golfowego gracz może mieć w swojej torbie maksymalnie 14 kijów golfowych. Ale po co jest ich aż tyle? Często pytają mnie o to osoby, które nie grają w golfa. Dlaczego nie wystarczy jeden lub kilka. No cóż, w zasadzie można grać jednym kijem przez całą rundę, nie jest to zabronione. Jednak wynik takiej gry byłby dość mizerny. W tym wpisie postaram się przedstawić sens posiadania różnych rodzajów kijów golfowych, a żeby lepiej to zobrazować posłużę się krótkimi filmami, na których widać różne rodzaje uderzeń.

Poniżej wymienię wszystkie typy kijów golfowych, jakimi grają golfiści. Każdy typ kija służy do innego rodzaju zagrania, jakie gracz musi wykonać w zależności od położenia piłeczki na polu. Czasami chcemy wykonać długie uderzenie, czasami krótsze. W zależności od sytuacji chcemy posłać piłkę nieco niżej i dalej, tak aby po dotknięcu trawy piłka toczyła się dalej jeszcze kilka/kilkanaście metrów. Innym razem możemy potrzebować wykonać uderzenie, które będzie wysokie (np. w celu ominięcia przeszkody na drodze do dołka), a rotacja piłki na tyle duża, że po upadku piłka zatrzyma się w miejscu lub wręcz cofnie. Również to, na jakim podłożu leży piłka, wpływa na decyzję gracza co do kija, którym wykona następne uderzenie. Gdy piłka leży w wysokiej trawie lub w piasku, możemy potrzebować innego kija, niż gdy leży idealnie na fairway’u (krótko przystrzyżonej trawie). Także warunki atmosferyczne (wiatr, wilgotność powietrza i opady) mogą wpłynąć na tor i zasięg lotu piłki, co wymusza wybór danego rodzaju kija golfowego.

Ponieważ na polu spotykamy różne przeszkody i sytuacje, w jakich znajduje się nasza piłeczka, im większy wybór kijów mamy w torbie, tym lepsze uderzenie mamy szansę wykonać.

Driver – najdalsze uderzenia

Driver to zwykle najdłuższy kij golfowy w torbie (nie licząc niektórych typów putterów – o tym dalej). Zwykle nie gra się nim z fairway’a (czyli „środka” pola golfowego), a jedynie rozpoczyna grę na dłuższych dołkach (takich powyżej 200 metrów). Piłeczkę umieszczamy wówczas na kołeczku (tzw. tee), aby była nieco wyżej – tylko rozpoczynając grę na dołku możemy użyć kołeczka tee. Zwykle gracz ma tylko jeden taki kij w torbie. Tak wygląda uderzenie driverem:

Rory McIlroy uderza driverem z tee.

Wood i hybryda

Woody to kije golfowe przypominające nieco driver, ale o mniejszej główce kija. Dzięki temu możliwe jest uderzenie piłeczki leżącej na trawie. Ich nazwa pochodzi od drewnianego trzonka (tzw. shaft), z którego kiedyś były zbudowane. Dziś wykorzystuje się nowoczesne kompozyty (typu grafit). Kije te są lekkie (podobnie jak driver) i służą do dalekich uderzeń piłeczki z fairway’a. Hybryda to najmniejszy z takich kijów (czasami zaliczany także do następnej grupy kijów, opisanych poniżej). Oto jak wygląda uderzenie woodem:

Dustin Johnson – uderzenie woodem (fairway wood).

Woodami (do których zalicza się także driver) gra się nieco inaczej niż ironami (o tych kijach poniżej). Sposób ustawienia się gracza do uderzenia, chwyt kija oraz prowadzenie kija podczas uderzenia są inne niż dla ironów.

Iron (inaczej żelazo)

Irony to najliczniejsza grupa kijów w torbie golfowej. Jak sama nazwa wskazuje, najczęściej są wykonane z żelaza (ale występują także takie z shaftem grafitowym, jak w woodach). Gra się nimi zarówno z tee (można grać z kołeczka) oraz z fairway’a (a także z wyższej trawy – tzw. rough). Irony oznaczone są numerami, najwyższy numer to 9, najniższy 1 (choć większość graczy gra zestawami ironów z przedziału 9-5). Im wyższy numer kija, tym krótszy i wyższy lot piłki. Te o niższych numerach mają mniejszy kąt nachylenia lica (główki), przez co piłka leci nieco dalej. Dodatkowo są zwykle minimalnie dłuższe. Te o wyższych numerach – odwrotnie. Widać to dobrze na poniższych filmach.

Tiger Woods – uderzenie ironem nr 2. Piłka leci daleko i nisko, ma małą rotację.
Justin Thomas – uderzenie ironem nr 9. Piłka leci bliżej i wyżej, ma większą rotację.

Wedge

Wedge to kij zaliczany do ironów, należy jednak do oddzielnej grupy. Wedge’ami gramy na bliższe odległości, kiedy chcemy zagrać wyżej i bliżej, jednocześnie zachowując dużą rotację piłeczki (tak, aby zatrzymała się zaraz po kontakcie z trawą). Tymi kijami zwykle gramy w pobliżu greenu (czyli obszaru, na którym znajduje się dołek).

Wedge, w przeciwieństwie do ironów, zamiast numeru ma oznaczenie literowe:

  • P lub PW – pitching wedge
  • G lub GW – gap wedge
  • S lub SW – sand wedge
  • L lub LW – lob wedge

Powyższą listę otwiera kij o najdłuższym zasięgu spośród wedge’y, a zamyka kij do najkrótszych zagrań. Wedge dodatkowo mają także informację o kącie nachylenia lica (główki), podawane w stopniach. Na przykład lob wedge którym gram ma kąt 60 stopni. Oto jak wyglądają różne uderzenia wedgem:

Jordan Spieth – uderzenie wedgem z bunkra (przeszkody wypełnionej piaskiem) w pobliżu greenu. Piłka leci na niewielką odległość (kilka, kilkanaście metrów), ma wysoką rotację i zatrzyma się chwilę po kontakcie z trawą.
Tiger Woods – taki typ uderzenia to chip. A gdy piłka od razu trafi do dołka (tak jak tutaj), to chip in.

Czasami w torbie gracza znaleźć możemy specjalny typ kija do takich uderzeń, jak na powyższym filmie. Jest to chipper i korzystają z niego golfiści, którzy wolą wykonać uderzenie typu chip specjalnie dedykowanym do tego celu kijem. Większość graczy korzysta jednak do tego celu z wedge’y.

Putter

Putter to kij, którym wykonujemy uderzenie na greenie, czyli krótko przystrzyżonej trawie, na której znajduje się dołek. Putt to toczenie piłeczki do dołka w ostatniej fazie gry na danym dołku. Generalnie występują dwa rodzaje putterów – długie i krótkie (te krótkie są częściej spotykane). Mają też różne rodzaje główek, w zależności od preferencji gracza (o innej wadze i kształcie). Poniższy film prezentuje uderzenie putterem do dołka i zakończenie gry na danym dołku.

Nick Taylor trafia putterem do dołka z odległości ponad 20 metrów.